LOGBOEK

Dinsdag 3
Oktober
tot en met zondag 15 oktober. Twaalf zalige dagen, waarin we ijverig klussen (ruim uitspuiten, buikdenning verven, huid bijwerken, zijramen van de stuurhut van binnen en van buiten kaal maken en in de 2-componentenlak respectievelijk D1 zetten) maar daarnaast ook lekker vakantie houden. Wat wil zeggen 's morgens pas na dag en dauw beginnen en 's middags weer bijtijds stoppen om met de hond op stap te gaan. Bij voorkeur met het bootje naar het strand aan de rechteroever van de RhĂ´nemonding. Wat we meestal helemaal voor onszelf hebben en waar ik iedere keer weer bergen drijfhout en schelpjes verzamel. En Tara in zee duikt of ze nooit anders gedaan heeft, om vervolgens als een gek in het zand te gaan rollen en graven! (Waar haar vacht overigens stralend schoon van wordt, maar dat geldt niet voor ons interieur…) De dagen dat het te hard waait om de RhĂ´ne af te varen gaan we er met de fiets op uit (stroomopwaarts is een mooi groen gebied) of maken een wandeling door het dorp (want madame blijkt opeens best netjes aan de riem te kunnen lopen..). Culinair komen we ook niets te kort, want de markt hier blijkt qua lekkernijen niet onder te doen voor die van Arles, net aan de kop van het schip zit een eettentje waar je 's middags voor een habbekrats heerlijke gegrilde inktvis of runderspies kunt eten en even voorbij de sluis vinden we een super mosselboer. Maar omdat we hier (helaas) niet eeuwig kunnen blijven liggen, en er mogelijk zelfs wat te laden valt op de RhĂ´ne, rukken we ons toch maar los van dit superplekje. reactie

Reactie van
Rene
Lijkt me inderdaad een erg fijne plek, maar ik neem aan dat jullie daar toch eens echt vertrokken zijn? Alles goed aan boord?

Vrijdag 29
September
tot en met maandag 2 oktober. Tegen de middag komen de buren nog een keer langs met de auto en mogen de hondenbeesten zich helemaal uitleven op het 'plage Napoleon'. Net als we, na een wandeling naar de RhĂ´nemonding, aan een strandpicknick willen beginnen, staat de telefoon opeens roodgloeiend: hoewel ze al láng over onze gegevens beschikken, krijgt het overslagbedrijf ons nu op het laatste nippertje niet aangemeld bij de Capitainerie, omdat we daar nog niet in de database staan. En dus mogen we de haven niet in. Want Fos is een ZEEhaven. 'Nou en?' zou je zeggen, maar in Frankrijk betekent alles wat ZEE heet een enorme bureaucratie voor binnenschepen. Na een uur bellen en een strand vol telefoonnummers mogen we zondag dan toch door de sluis. Zaterdag moet er nog even hard gewerkt worden: de ballast is er natuurlijk meteen op de SaĂ´ne al uitgepompt, maar de schotten moeten ook nog gedemonteerd worden. Hoewel het nog prima herbruikbaar is, hebben we niet zoveel zin om met z'n tweetjes al dat hout in het ruim of (afhankelijk van de volgende lading) in het vooronder op te stapelen om het mee terug naar Nederland te nemen, dus heeft onze projectmanager het maar via een plaatselijke Facebookgroep verkocht. De koper blijkt een mosselvisser, die er een paardenstal van wil maken… Gelukkig weet hij van aanpakken, want het is nog een heel gesjouw om alles uit het ruim op de kade en dan in een busje te krijgen. Nadien komt hij ook nog een zak verser-dan-verse mosselen brengen! Zondagochtend een verkenningsfietstochtje langs het kanaal en dan gaan we aan het laatste stukje van de reis beginnen: door sluis Port-saint-Louis en het canal Saint-Louis naar het 'Bassin de Gloria' (ofwel Darse III). Officieel is dat een stukje over ZEE, maar omdat we korter als 70 meter zijn mogen we dat gelukkig zonder loods (en blijkbaar ook zonder toestemming van de prefect…). Maar natuurlijk wel onder strikte begeleiding van de capitainerie, waar we iedere beweging moeten melden. Gelukkig is er geen zuchtje wind, en is de zee spiegelglad, want volgens de locals kan het hier, ondanks de strekdam, flink spoken. Op onze loskade beweegt ook helemaal niets, dus Tara kan gewoon de wal op. Maandagochtend is het stipt om 5 uur echter een drukte van belang: er stappen maar liefst twaalf dockers aan boord! Hoewel ze hier veel grotere schepen (en ladingen…) gewend zijn, gaat het lossen even netjes en vlot als het laden. Binnen het uur is onze lading op 15 assen onderweg naar het binnenland. Als het licht is gaan we, weer onder strenge radiobegeleiding, terug naar ons plekje voor de Tour Saint Louis. En dan eerst maar eens een dagje bijkomen, voor we aan het droog maken en opvouwen van de ballastzakken gaan beginnen. reactie

Maandag 11
September
t/m donderdag 28 september. En dan gaat de grote reis toch echt beginnen. Dat wil zeggen… dinsdagochtend liggen we alweer stil aan Pont-Malin, staking! Gelukkig blijken we na de ploegenwissel een werkwillige sluiswachter te krijgen, zodat we nog door kunnen tot Palluel. En zo de hele 'meute' van de Leie, waar 's middags nog niet geschut wordt, toch mooi voor zijn. De volgende dag vallen we samen met een geballaste buurman, die alle sluizen netjes voor ons klaar vaart. Aan het eind van het canal du Nord stoppen we om op tegemoetkomende buren te wachten, die onze trafo en ballastzakken wel eens nader willen bekijken. En passant vieren we maar vast mijn verjaardag. Eenmaal op klein vaarwater moeten we steeds wat meer water in de zakken pompen, tot er in beide zo'n 20 Ă  25 ton zit. Dan liggen we ook wel zo ver achterover dat we, hoewel de kop een stuk lager is dan in 'grand ballast', echt niet meer 'op zicht', maar op de camera moeten varen. Wat voor Tara wat minder wandelingetjes betekent, omdat ik nu, zeker in de afvaart, vaker moet 'tellen' bij de sluizen. Al gaat het (in- en uit-) varen wel gemakkelijker dan normaal geladen. Vanaf Vitry gaan we in de panden echter niets vlotter meer dan met 'volle bak'. Het eerste echte obstakel blijkt de gerepareerde, doorhangende betonnen brug boven sluis La Noue. Zelfs met water in de achterpiek is die zo krap, dat we het dakpaneel voor de zekerheid maar van de stuurhut pakken en dan… gassen maar! De bruggen boven sluis Saint-Dizier zijn ook nogal laag, maar verder valt het me aan deze kant van het kanaal mee. Voor de tunnel krijgen we het nog even benauwd als we de doorvaarthoogte-kettingen raken, maar gelukkig blijken die een stuk lager te hangen dan de ventilatoren in de tunnel! Aan de zuidzijde krijgen we de bekende reeks lage bruggen, maar afvarend kunnen we daar nu gewoon 'gassend' onderdoor. Ondanks het extra opletten, is het toch wel een gezellige reis, niet alleen omdat we een late vakantiegangster aan boord hebben, maar ook doordat er met het mooie nazomerweer nog veel toeristen en omwonenden langs het kanaal onderweg zijn. En dat grote ding in het ruim geeft toch vaak aanleiding tot een praatje. Al zijn er ook sluiswachters die zeggen 'Dat zie je niet vaak, schepen die leeg naar het zuiden gaan…' ;-) Maar we zijn toch opgelucht als we weer heelhuids op 'groot' water komen. In Saint-Jean de Losne wordt onze opstapster weer opgehaald, ondanks een met buikkrampen kampende chauffeur. Dus terug rijdt ze maar gewoon zelf! Daarna gaan we nog maar een stukje doen, want hoewel we nog een week de tijd hebben om beneden te komen, is er ook weer sprake van stakingen op de RhĂ´ne. In Ormes maken we een mooie avondwandeling met Tara die voor een plastic emmerdeksel opeens ongewoon fanatiek het water in duikt! Aan de palen beneden Vienne blijk je ook mooi te kunnen wandelen op een (voor ons) nieuw stuk Via Rhona. De volgende avond weer een goed hondenplekje, AncĂ´ne, en de dag erna zelfs een vroege (honden)stop in Roquemaure. Waar buren uit Avignon langskomen met hun viervoeter, en we 's avonds nog lekker barbecueĂ«n. De laatste dag komen we op een nieuw stuk vaarwater - voor de Picaro dan, niet voor de schipper: de RhĂ´ne beneden Arles. Waar je een Amazonegevoel krijgt door de breedte, de woeste natuur en grote boomstronken overal. In Port-Saint Louis aangekomen kunnen we dan eindelijk ook eens voor dat fraaie vuurtorentje gaan liggen. reactie

Reactie van
bert van der tang
Fijn om weer iets van jullie te horen/lezen!

Woensdag 6
September
t/m zondag 10 september. We varen regelmatig door Mechelen, maar dan via het kanaal van Leuven naar de Dijle. Deze keer moeten we een stukje de Dijle zelf op, en dan via de 'Benedensluis' het dok in schutten. Als we het Zennegat voorbijvaren vraagt een Kempenaar of de Picaro woonschip wordt. Huh, waarom dat dan? Nou, omdat we Mechelen binnen gaan en het schip zo mooi zwart is… Nee hoor, deze spits gaat 'gewoon' weer naar de Middellandse Zee! Tenminste, als hij het beladen overleeft… Dat is een heel spektakel, zeker zo midden in de stad. Rond een uur of 9 arriveert het 'convoi exceptionnel', bestaande uit voor- en volgauto's met mensen van het overslagbedrijf, het bevrachtingskantoor en de producent van de trafo, een enorme mobiele kraan, een aparte vrachtwagen met platen voor onder de kraan en natuurlijk de transformator zelf… jĂ©Ă©tje wat een groot ding! Ik troost mezelf maar met de gedachte dat hij uiteindelijk niet zoveel zwaarder is als vier staalrollen. Bovendien komen er drie dikke rijplaten onder, met daaronder weer planken. Als de kraan eenmaal opgebouwd is en het achterste gebint eruit gehesen, blijkt het plaatsen zo vlot en netjes te gaan, dat ik niet eens merk dat de trafo al 'staat'. Nadat hij nog iets naar voren verzet is, kunnen de luiken er voor en achter strak tegen aan liggen, zodat er maar een klein stukje ruim open blijft. Al zal het voor Tara hoe dan ook wennen zijn dat ze deze reis niet over de luiken naar achteren kan lopen. Na wat laatste boodschapjes en een hondenfietstochtje naar het Zennegat is iedereen weer vertrokken en kunnen wij ook het dok uit. Mooi tegen stroom in, zodat we voorzichtig kunnen proberen of het schip wel echt zo stabiel aanvoelt als het volgens de berekeningen zou moeten zijn, want de reis begint meteen op behoorlijk bochtig vaarwater. De stabiliteit valt inderdaad mee, wel merk je goed dat het draaipunt van het schip anders ligt, met alle gewicht achterin. Verder moeten we er ook meteen rekening mee houden dat we hoger zijn dan normaal geladen, aangezien het water op de Rupel vandaag zo hard op komt dat we bij de peilschaal van Boom nog wel onder de spoorbrug door zouden kunnen, maar bij de brug zelf al niet meer! We gaan door tot Baasrode en wachten daar voor de veiligheid weer stroom tegen af. De volgende stop is Oudenaarde, waar we twee 'flexitanks' in het ruim krijgen, om in Frankrijk ballast te kunnen zetten voor de lage bruggen. Deze ballastzakken worden 'opgesloten' tussen houten schotten, om het gewicht zoveel mogelijk naar achteren te brengen. Het plaatsen van die schotten blijkt nog een hele klus, maar gelukkig hebben we er een 'zakkenvuller' bij. En krijgen we 's zondags ook nog hulp (en taart ;-) van de buren. reactie

Woensdag 23
Augustus
t/m dinsdag 5 september. Ik krijg wat langer 'vrij' dan voorzien, want de kippenmestreizen worden geannuleerd. Omdat we al bevracht waren krijgen we wel een vergoeding, dat is snel verdiend. Maar op de werf is het helaas ook weer snel uitgegeven. Vervolgens komt Thijs ook maar naar onze thuishaven, want aansluitend gaan we in Mechelen laden. Niet alleen een nieuwe laadplek voor ons, maar ook nog een nieuwe losplek, Fos-sur-Mer! En een nieuwe lading: een transformator van 83 ton. Dat vergt het nodige overleg over hoogte, stabiliteit, rijplaten, ballast enzovoort. Gelukkig heb ik het veel te druk om me druk te maken over dat zware ding :-( Tussen de telefoontjes, etentjes, bezoekjes, hondenwandelingen en tuinklusjes door krijgen we ook nog het voordek in de lak, de stuurhutdeuren in de vernis en het (rollenplanken-)tuinhuisje in de beits. reactie

Woensdag 16
Augustus
tot en met dinsdag 22 augustus. We vlĂ­egen deze ronde over het canal du Nord, en de Schelde loopt ook stukken beter dan vorige keer, waardoor we zondagavond zelfs in onze thuishaven liggen. Te laat om wat in de tuin te doen (behalve mini-druiven en mega-courgettes oogsten), maar we kunnen in ieder geval de post ophalen. De volgende ochtend wil de buurman er al om 5 uur tussenuit, dus we zijn weer vroeg onderweg. Tussen sluis 5 en 6 op de Zuid-Willemsvaart blijk je mooi te kunnen fietsen. Goed om te weten, want het ziet er naar uit dat we dit traject binnenkort nog twee keer gaan doen: met gedroogde kippenmest naar Terneuzen. In Helmond zijn de sluizen er sinds de laatste keer dat we hier waren niet op vooruit gegaan: er groeit zoveel onkruid op- en aan de muren dat je het Vogezen-gevoel krijgt. En de bedieningstijden worden ook al beperkt. Terwijl Thijs verder gaat met de stuurhutdeuren, ga ik boodschappen doen. En vervolgens bij de meubelboulevard op zoek naar een nieuw fauteuiltje voor in de roef. Zoals gewoonlijk slaag ik niet: behalve mooi, moet het ook klein zijn, direct leverbaar Ă©n lekker zitten natuurlijk. Als we de volgende middag leeg zijn vertrekken we meteen naar Maasbracht, waar we even de helling op gaan, de brandblussers en zwemvesten laten keuren en de tachograaf (weer) nieuwe software krijgt. Maar dat mag Thijs allemaal in z'n eentje afwerken, want Tara en ik gaan er meteen vandoor. reactie

Zondag 6
Augustus
tot en met woensdag 15 augustus. BarbecueĂ«n met de voorburen, zelfgemaakte frites eten met de achterburen, konijntje verschalken met een passerende buurman… over gebrek aan gezelschap en gezelligheid hebben we niet te klagen. Verder zijn er volop winkels in de nabije omgeving, is het goed weer en hebben we klusjes genoeg. Maar toch liggen we hier niet naar onze zin. En de vooruitzichten zijn somber voor deze regio: alles gaat hier via de weg weg, volgens de silobaas. Ja, we kunnen ter plekke mout laden naar Antwerpen, maar als collega's met hoge den nog geen 210 ton meenemen, hoeven wij dat lichte spul zeker niet te proberen. Plus dat de mouterij tegenwoordig overdag vrachtwagens laadt en pas 's avonds om 'n uur of elf, twaalf aan de schepen begint. En daarvoor moeten we dan ook nog een week hier wachten. Dan klinkt volgende week in Venizel laden voor Helmond toch aantrekkelijker, ook al is dat gevoelsmatig ver leeg terug. Maar qua vracht en tijd komt het ongeveer op hetzelfde neer, en aansluitend is het minder ver naar Maasbracht, waar we dan een paar afspraken hebben. En dus varen we, maar weer op ons dooie akkertje, richting Aisne. In Chalons blijven we een dag aan de kade liggen om te klussen en op buren te wachten die op weg zijn naar het zuiden, zodat we 's avonds samen kunnen eten. Omdat de ballast er zo uit en in is, pompt Thijs het ruim maar even leeg – wat bij andere buren tot de speculatie leidt dat we toch hier moeten laden ;-) De volgende avond liggen we bijtijds vast in Sillery, waar je mooi langs de Vesle kunt wandelen. Vandaaruit belanden we weer in Berry. Waar ik op de heenreis een oud bakvormpje had gezien, wat ik nog eens nader wil bekijken, maar of all things blijkt dat nu net verkocht. Na een bezoekje aan de bakker en weer een laagje verf op de bolderkasten, zakken we de volgende dag af naar Vailly. Waar, anders dan een jaar geleden, helemaal niemand ligt, maar het nu wel keurig gemaaid is. Terwijl ik met Tara ga fietsen, zet Thijs het dek weer een keer in de verf, en de volgende dag herhalen we dat nog eens. Na een bezoekje aan de supermarkt beginnen we aan het laatste stukje naar de laadplek. Hoewel het een feestdag is, wordt daar de volgende dag wel gewoon gewerkt, maar helaas niet door de controleur. Het is ook geen verfweer, maar dit is wel een goede plek om eens te proberen of we het onderdeurtje van de stuurhut kaal krijgen met afbijt, zoals door een collega aangeraden werd, want van hard schuren wordt zo'n paneeldeur niet mooier. Van afbijt ook niet: tot onze schrik is het hout na het afspoelen helemaal zwart! Gelukkig hebben we nog een oud flesje ontweringswater staan, en na het drogen en opschuren ziet het teak er warempel weer uit als nieuw. Op de binnenkant willen we dan twee-componentenvernis gaan zetten (hondennagelproof), en op de buitenkant alleen D1-olie (ademend en goed bij te werken). Verder blijk je hier aan de overkant ook weer prima met de hond te kunnen fietsen, al zou je dat vanaf het water gezien niet zeggen. reactie

Woensdag 26
Juli
tot en met zaterdag 5 augustus. Opnieuw ruim de tijd om op onze losplek te komen, dus kunnen we het weer lekker rustig aan doen. Om te beginnen blijven we na het laden in Maastricht plakken. Op de Belgische Maas worden we daardoor al ingelopen door onze achterburen, waarmee we vervolgens samen opvaren. In het canal du Nord fungeren we een nachtje als bed & breakfast voor vakantiegangers op doortocht. Voorgaande jaren kwamen ze hun dochter bij ons ophalen, nu worden ze door dochter (en vriend) 'weg gebracht'. Jaja, kleine meisjes worden groot… en moesten deze zomer dus werken in plaats van vakantievaren! De volgende avond komen we tot Saint-Hubert, waar ik altijd al eens een kijkje wilde nemen bij een oude (tractie?)loods. Vanaf de waterkant ziet hij er prachtig overwoekerd uit, maar aan de walkant blijkt hij gewoon in gebruik als garage. Ook overwoekerd is een wandelroute over plankieren achter het sluiswachtershuis: als Tara er niet in gedoken was, had ik dit leuke paadje waarschijnlijk nooit ontdekt. Als je geen haast hebt loopt het altijd als een speer, dus zijn we veel te vroeg in Berry voor de rommelwinkel. Thijs wil echter wel een paar uurtjes vastmaken om te verven, en uiteindelijk blijven we er dan de rest van de dag maar liggen. De achterburen, die doorvaren, geven we maar een vers broodje mee. In Pogny varen we hen weer voorbij en krijgen op onze beurt een baguetje mee. Aan Vitry een vervelende verrassing: als ik de bolderkast en -koppen kaal zit te maken met de naaldenbikhamer voel ik opeens iets tegen m'n wang slaan. Als ik opkijk, zie ik dat ik vanaf het zigeunerkampje langs het kanaal met een katapult beschoten word. Andere steentjes blijken al stukjes verf van de roef geslagen te hebben. De sluismeester vindt het nogal komisch, tot Thijs vraagt hoe hij erover zou denken als het zijn auto betrof… dan wil hij toch wel voor ons met de plaatselijke politie bellen. Die beloven langs te komen. Dat hoeft nou ook weer niet, maar we zouden toch graag zien dat de melding geregistreerd wordt, bijvoorbeeld voor het geval een getergde collega besluit tegenactie te ondernemen. Op de losplek weet de voorbuurman te vertellen dat hier al diverse schepen en jachten beschoten en bekogeld zijn. Maar dat de Franse politie schippers en zigeuners over Ă©Ă©n kam scheert, en dus waarschijnlijk niet langs zal komen. Dat blijkt te kloppen. Tja, dan zal deze melding wel de boeken ingaan als 'afrekening in het criminele milieu…' reactie

Dinsdag 11
Juli
tot en met dinsdag 25 juli. Eind deze maand viert Thijs z'n vader een kroonjaar, maar omdat de kans groot is dat wij dan weer (onder)weg zijn, is het feestje twee weken vervroegd. 'Doe maar op zaterdag', zeiden we nog,'dan hoeven we zeker niet te lossen.' Dus wanneer wordt het lossen? Juist, op zaterdag… Gelukkig zijn we nog net op tijd leeg voor de familiebijeenkomst. Maar verder is Nijkerk een prima losplek: we liggen op een steenworp afstand van een supermarkt, drie (!) kringloopwinkels en een aardig centrum. Waar ik regelmatig heen fiets, want het verjaardagscadeau bestaat eruit dat alle kinderen een stuk of twintig oude en recente familiefoto's mĂ©t lijst aanleveren voor een fotowand. Terwijl ik sorteer, shop, inlijst en inpak is Thijs (wederom tussen de buien door, het lijkt wel of het altijd mooi weer is als we varen en regent als we stil liggen…) met verf en vernis in de weer. Omdat Nijkerk wel 'n dure haven is, en er vanwege de vakantietijd toch geen rollen van IJmuiden verwacht worden, varen we na het weekend maar naar onze thuishaven. Waar we onder meer met een tuinhuisje (van rollenplanken) aan de slag gaan. Daarvoor moeten stapels dakpannen verplaatst worden, waartussen niet alleen enorme zwarte spinnen blijken te huizen, maar ook miljoenen pissenbedden, vette slakken, mega-motten, brrr, grensverleggend hoor. Bij het aanvullen van een stukje stoep ga ik ook nog met een zware tegel in m'n handen onderuit, en door het wisselvallige weer blijft het onkruid maar de grond uit schieten… kortom, na een week is het hoog tijd om weer lekker rustig te gaan varen ;-) Er worden twee reizen Arles verwacht, maar omdat er meerdere liefhebbers voor ons staan, nemen we de gok maar niet om daar op te blijven wachten en gaan naar Vitry le François. reactie

Maandag 10
Juli
Als we om 18 uur in Nijkerk arriveren blijkt de sluis daar, heel on-Nederlands, al niet meer te schutten. Gelukkig ligt er een mooi wandelgebied naast. Al blijkt het strand wel ontzettend smerig door ganzenpoep en -veren. reactie

Zondag 9
Juli
Buurman wil er bijtijds tussenuit, zodat wij ook al weer vroeg onderweg zijn. Helaas geen rommelmarkt in Gorinchem, en ook nog te warm om te verven, dus gaan we maar door naar Vianen. Waar we het voordek gaan schuren en primeren zodra het ijzer weer 'aanraakbaar' is. reactie

Zaterdag 8
Juli
Spitsuur in Terneuzen: zeven spitsen en Ă©Ă©n canal du Nord in de sluis. Met twee buren varen we naar Dintel, waar wij nog even gaan bunkeren. 'Mijn' wandeldijk blijkt voortaan helaas hermetisch afgesloten, zodat we daarna maar aan de overkant gaan liggen, waar het hondebeest weer lekker vrijuit kan rennen (en ik nog wat kan 'scharrelen'). Het wat grotere schip waar we bij langszij gaan blijkt nu van een oud-spitsenschipper, dus dat wordt even bijpraten. reactie

Vrijdag 7
Juli
Vandaag wordt het ietsje later, maar dan liggen we ook in Terneuzen, zodat ik morgenvroeg nog vers brood kan halen. Het ligt er gezellig vol spitsen, mede vanwege een bruiloft. En aangezien iedereen hier familie van elkaar lijkt te zijn… reactie


Om veranderingen op deze pagina in de gaten te houden hebt u drie opties
RSS 0.92 Feed twitter
Pagina toevoegen aan favorieten
print-versie