LOGBOEK

Zondag 6
Augustus
tot en met woensdag 15 augustus. Barbecueën met de voorburen, zelfgemaakte frites eten met de achterburen, konijntje verschalken met een passerende buurman… over gebrek aan gezelschap en gezelligheid hebben we niet te klagen. Verder zijn er volop winkels in de nabije omgeving, is het goed weer en hebben we klusjes genoeg. Maar toch liggen we hier niet naar onze zin. En de vooruitzichten zijn somber voor deze regio: alles gaat hier via de weg weg, volgens de silobaas. Ja, we kunnen ter plekke mout laden naar Antwerpen, maar als collega's met hoge den nog geen 210 ton meenemen, hoeven wij dat lichte spul zeker niet te proberen. Plus dat de mouterij tegenwoordig overdag vrachtwagens laadt en pas 's avonds om 'n uur of elf, twaalf aan de schepen begint. En daarvoor moeten we dan ook nog een week hier wachten. Dan klinkt volgende week in Venizel laden voor Helmond toch aantrekkelijker, ook al is dat gevoelsmatig ver leeg terug. Maar qua vracht en tijd komt het ongeveer op hetzelfde neer, en aansluitend is het minder ver naar Maasbracht, waar we dan een paar afspraken hebben. En dus varen we, maar weer op ons dooie akkertje, richting Aisne. In Chalons blijven we een dag aan de kade liggen om te klussen en op buren te wachten die op weg zijn naar het zuiden, zodat we 's avonds samen kunnen eten. Omdat de ballast er zo uit en in is, pompt Thijs het ruim maar even leeg – wat bij andere buren tot de speculatie leidt dat we toch hier moeten laden ;-) De volgende avond liggen we bijtijds vast in Sillery, waar je mooi langs de Vesle kunt wandelen. Vandaaruit belanden we weer in Berry. Waar ik op de heenreis een oud bakvormpje had gezien, wat ik nog eens nader wil bekijken, maar of all things blijkt dat nu net verkocht. Na een bezoekje aan de bakker en weer een laagje verf op de bolderkasten, zakken we de volgende dag af naar Vailly. Waar, anders dan een jaar geleden, helemaal niemand ligt, maar het nu wel keurig gemaaid is. Terwijl ik met Tara ga fietsen, zet Thijs het dek weer een keer in de verf, en de volgende dag herhalen we dat nog eens. Na een bezoekje aan de supermarkt beginnen we aan het laatste stukje naar de laadplek. Hoewel het een feestdag is, wordt daar de volgende dag wel gewoon gewerkt, maar helaas niet door de controleur. Het is ook geen verfweer, maar dit is wel een goede plek om eens te proberen of we het onderdeurtje van de stuurhut kaal krijgen met afbijt, zoals door een collega aangeraden werd, want van hard schuren wordt zo'n paneeldeur niet mooier. Van afbijt ook niet: tot onze schrik is het hout na het afspoelen helemaal zwart! Gelukkig hebben we nog een oud flesje ontweringswater staan, en na het drogen en opschuren ziet het teak er warempel weer uit als nieuw. Op de binnenkant willen we dan twee-componentenvernis gaan zetten (hondennagelproof), en op de buitenkant alleen D1-olie (ademend en goed bij te werken). Verder blijk je hier aan de overkant ook weer prima met de hond te kunnen fietsen, al zou je dat vanaf het water gezien niet zeggen. reactie

Woensdag 26
Juli
tot en met zaterdag 5 augustus. Opnieuw ruim de tijd om op onze losplek te komen, dus kunnen we het weer lekker rustig aan doen. Om te beginnen blijven we na het laden in Maastricht plakken. Op de Belgische Maas worden we daardoor al ingelopen door onze achterburen, waarmee we vervolgens samen opvaren. In het canal du Nord fungeren we een nachtje als bed & breakfast voor vakantiegangers op doortocht. Voorgaande jaren kwamen ze hun dochter bij ons ophalen, nu worden ze door dochter (en vriend) 'weg gebracht'. Jaja, kleine meisjes worden groot… en moesten deze zomer dus werken in plaats van vakantievaren! De volgende avond komen we tot Saint-Hubert, waar ik altijd al eens een kijkje wilde nemen bij een oude (tractie?)loods. Vanaf de waterkant ziet hij er prachtig overwoekerd uit, maar aan de walkant blijkt hij gewoon in gebruik als garage. Ook overwoekerd is een wandelroute over plankieren achter het sluiswachtershuis: als Tara er niet in gedoken was, had ik dit leuke paadje waarschijnlijk nooit ontdekt. Als je geen haast hebt loopt het altijd als een speer, dus zijn we veel te vroeg in Berry voor de rommelwinkel. Thijs wil echter wel een paar uurtjes vastmaken om te verven, en uiteindelijk blijven we er dan de rest van de dag maar liggen. De achterburen, die doorvaren, geven we maar een vers broodje mee. In Pogny varen we hen weer voorbij en krijgen op onze beurt een baguetje mee. Aan Vitry een vervelende verrassing: als ik de bolderkast en -koppen kaal zit te maken met de naaldenbikhamer voel ik opeens iets tegen m'n wang slaan. Als ik opkijk, zie ik dat ik vanaf het zigeunerkampje langs het kanaal met een katapult beschoten word. Andere steentjes blijken al stukjes verf van de roef geslagen te hebben. De sluismeester vindt het nogal komisch, tot Thijs vraagt hoe hij erover zou denken als het zijn auto betrof… dan wil hij toch wel voor ons met de plaatselijke politie bellen. Die beloven langs te komen. Dat hoeft nou ook weer niet, maar we zouden toch graag zien dat de melding geregistreerd wordt, bijvoorbeeld voor het geval een getergde collega besluit tegenactie te ondernemen. Op de losplek weet de voorbuurman te vertellen dat hier al diverse schepen en jachten beschoten en bekogeld zijn. Maar dat de Franse politie schippers en zigeuners over één kam scheert, en dus waarschijnlijk niet langs zal komen. Dat blijkt te kloppen. Tja, dan zal deze melding wel de boeken ingaan als 'afrekening in het criminele milieu…' reactie

Dinsdag 11
Juli
tot en met dinsdag 25 juli. Eind deze maand viert Thijs z'n vader een kroonjaar, maar omdat de kans groot is dat wij dan weer (onder)weg zijn, is het feestje twee weken vervroegd. 'Doe maar op zaterdag', zeiden we nog,'dan hoeven we zeker niet te lossen.' Dus wanneer wordt het lossen? Juist, op zaterdag… Gelukkig zijn we nog net op tijd leeg voor de familiebijeenkomst. Maar verder is Nijkerk een prima losplek: we liggen op een steenworp afstand van een supermarkt, drie (!) kringloopwinkels en een aardig centrum. Waar ik regelmatig heen fiets, want het verjaardagscadeau bestaat eruit dat alle kinderen een stuk of twintig oude en recente familiefoto's mét lijst aanleveren voor een fotowand. Terwijl ik sorteer, shop, inlijst en inpak is Thijs (wederom tussen de buien door, het lijkt wel of het altijd mooi weer is als we varen en regent als we stil liggen…) met verf en vernis in de weer. Omdat Nijkerk wel 'n dure haven is, en er vanwege de vakantietijd toch geen rollen van IJmuiden verwacht worden, varen we na het weekend maar naar onze thuishaven. Waar we onder meer met een tuinhuisje (van rollenplanken) aan de slag gaan. Daarvoor moeten stapels dakpannen verplaatst worden, waartussen niet alleen enorme zwarte spinnen blijken te huizen, maar ook miljoenen pissenbedden, vette slakken, mega-motten, brrr, grensverleggend hoor. Bij het aanvullen van een stukje stoep ga ik ook nog met een zware tegel in m'n handen onderuit, en door het wisselvallige weer blijft het onkruid maar de grond uit schieten… kortom, na een week is het hoog tijd om weer lekker rustig te gaan varen ;-) Er worden twee reizen Arles verwacht, maar omdat er meerdere liefhebbers voor ons staan, nemen we de gok maar niet om daar op te blijven wachten en gaan naar Vitry le François. reactie

Maandag 10
Juli
Als we om 18 uur in Nijkerk arriveren blijkt de sluis daar, heel on-Nederlands, al niet meer te schutten. Gelukkig ligt er een mooi wandelgebied naast. Al blijkt het strand wel ontzettend smerig door ganzenpoep en -veren. reactie

Zondag 9
Juli
Buurman wil er bijtijds tussenuit, zodat wij ook al weer vroeg onderweg zijn. Helaas geen rommelmarkt in Gorinchem, en ook nog te warm om te verven, dus gaan we maar door naar Vianen. Waar we het voordek gaan schuren en primeren zodra het ijzer weer 'aanraakbaar' is. reactie

Zaterdag 8
Juli
Spitsuur in Terneuzen: zeven spitsen en één canal du Nord in de sluis. Met twee buren varen we naar Dintel, waar wij nog even gaan bunkeren. 'Mijn' wandeldijk blijkt voortaan helaas hermetisch afgesloten, zodat we daarna maar aan de overkant gaan liggen, waar het hondebeest weer lekker vrijuit kan rennen (en ik nog wat kan 'scharrelen'). Het wat grotere schip waar we bij langszij gaan blijkt nu van een oud-spitsenschipper, dus dat wordt even bijpraten. reactie

Vrijdag 7
Juli
Vandaag wordt het ietsje later, maar dan liggen we ook in Terneuzen, zodat ik morgenvroeg nog vers brood kan halen. Het ligt er gezellig vol spitsen, mede vanwege een bruiloft. En aangezien iedereen hier familie van elkaar lijkt te zijn… reactie

Donderdag 6
Juli
Tegen elven zijn we vol en stappen Tara en ik op de fiets naar Palluel. Omdat het knap warm is en we toch alle tijd hebben (officieel volgende week vrijdag pas aankomen), maken we 's avonds vroeg vast in Mortagne. Vroeger, in het douanetijdperk, liepen we hier altijd langs de oude Scheldearm het bos in en kwamen dan door de velden en het dorp weer terug. Nu ziet het er heel anders uit, oude paden zijn verdwenen en nieuwe ontstaan. Uiteindelijk komen we, na een stuk langs de weg, in Bleharies weer aan de Schelde. Tara heeft het prima naar haar zin, zeker als ze door een enorm maisveld kan stuiven, en er héél ergens anders weer uit komt, pfft. Hondenleventje heeft dat beest toch… reactie

Woensdag 28
Juni
tot en met woensdag 5 juli. Veel retourwerk is er niet in de aanbieding, en het beetje dat er is wordt steeds ofwel geannnuleerd, ofwel is ver leeg varen en/of met een lange datum. Uiteindelijk wordt het Marquion-Nijkerk, met een lange laad- én losdatum. Vervelen doen we ons in ieder geval niet in Soissons. Ik naai nieuwe, doorlopende zonnelappen voor langs de roef (best een gepuzzel, doordat er zowel in het gangboord als in de roef zeeg zit, en niet parallel) en Thijs voorziet (tussen de buien door) het gangboord rond de roef van diverse lagen primer en lak. Hopelijk zijn we daar met die twee componentenverf nu weer voor 'n hele tijd van af. Aanvankelijk hadden we overwogen het gangboord heel licht grijs te maken, in de veronderstelling dat het daardoor veel minder heet zou worden (o.a. vanwege hondenpootjes), maar in de volle zon bleek lichtgrijs maar 4 graden 'koeler'(46 in plaats van 50 graden…), dus dat weegt niet op tegen het extra poetsen. Verder ga ik nog een middag met een buurvrouw de stad in om oude stenen en verborgen tuinen te bekijken (en te fotograferen). Tara komt hier in Soissons ook wel aan haar trekken: beneden de sluis kun je kilometers door bos en veld fietsen over onverharde paden langs de Aisne. Onze speurneus laat ons ook nog even perplex staan door met een bankpasje aan te komen sjouwen dat een van de voorburen blijkbaar in het grasveldje naast het schip verloren was! Een dag of drie voor we moeten laden zakken we de Aisne af naar de palen beneden Carandeau (waar ook al zo'n mooi hondenfietspad is).'s Morgens komen daar twee Engelse jachten langs stormen, die vervolgens volaan in de ankers moeten omdat de sluis niet vanzelf open gaat. Blijkbaar vergeten een afstandsbediening te vragen aan Janville. Dus drukken wij wel even heel vriendelijk voor ze op de onze … Even later kunnen we ook nog een collega helpen met onze afstandsbediening… en die krijgt 'm wel mee voor de volgende sluizen Daarna op 't gemakje naar Marquion, waar we nog een dag over hebben voor boodschappen en klusjes. reactie

Reactie van
Rene
Kan ik die hond van jullie even lenen, ik ben ook mijn bankpas kwijt..

Reactie van
sander haven
23 September 's avonds rond acht uur St. Jean de Losne kwamen we jullie tegen. We hebben uitbundig gezwaaid. Goede reis!

Woensdag 21
Juni
tot en met dinsdag 27 juni. De Maas- en Sambreroute zijn weer een drama: de ene na de andere sluis ligt in panne. Omdat de hele 'Soissons-club' er last van heeft, wordt de losdatum een dag uitgesteld. De pech achtervolgt ons zelfs tot op de Aisne. Volgens een boze VNFfer komt dat doordat ik een tweede keer aan de blauwe stang trek als de deur niet meteen dicht gaat… Zo leer je na 25 jaar nog steeds wat nieuws! Tara heeft meer geluk: we varen deze reis samen met haar beste vriendin, Bourguignonne, zodat er weer heel wat gestoeid, geknuffeld, gewandeld en gesnuffeld wordt. reactie

Vrijdag 16
Juni
tot en met dinsdag 20 juni. Met onze viervoetige vrijbuiter is het hier ook niet leuk, dus als we leeg zijn vertrekken we, na een verfkoopstop in het Asiadok, maar meteen richting onze thuishaven. Waar we dankzij de tachograaf 's avonds laat nog arriveren. Zaterdag met de ene, en zondag met de andere familie barbecueën gaat wel ten koste van het tuinonderhoud, maar ach, de boog kan niet altijd gespannen zijn. 's Maandags zijn we alweer aan de reis om woensdag in Stein te laden voor Soissons. Wederom dankzij de tachograaf kunnen Tara en ik nog een dagje blijven plakken. Al moet Thijs daardoor wel eerder vertrekken, want in z'n uppie mag hij maar 12 uur per dag varen (in plaats van 18 uur met z'n tweeën). Zo lang we die tachograaf hebben zijn we nu al bezig om een 'alleenvaartverklaring' voor België te regelen, maar dat valt niet mee: bij de binnenvaartinstanties wordt mail niet beantwoord, de telefoon meestal niet opgenomen en als je eens iemand aan de lijn krijgt weet die van niets of stuurt je van het kastje naar de muur. Uiteindelijk heeft Thijs dan toch de juiste persoon te pakken gekregen, en hebben we een afspraak voor een inspectie (terwijl we alles aan kunnen tonen met certificaten) kunnen maken… voor half oktober! reactie

Donderdag 15
Juni
Het wordt ook nog een kort nachtje: eerst houdt de buurman ons wakker met krakende koppeldraden en dan wil hij er om kwart over vijf al tussenuit. Met als gevolg dat we zo'n twee uur te vroeg aan Merelbeke zijn. Tijdens het wachten op de juiste waterstand probeer ik nog even op de bank te slapen, maar motor uit en marifoon aan is geen goede combinatie. Dat wordt veel koffie vandaag… In Antwerpen treffen we de Royers ook precies verkeerd, dus voor we op de losplaats zijn is het 19 uur. Desondanks overwegen ze nog om ons te gaan lossen. Tijdens het wachten op het monsteronderzoek ga ik maar frites halen, veel te warm om te koken. Merksem is heel anders dan ik me herinner: geen friteskotten meer, alleen maar kebabs… reactie

Woensdag 14
Juni
Op de Schelde loopt het voor geen meter, waarschijnlijk doordat de Leie gestremd is. In Frankrijk moeten we iedere sluis wachten op opvaart, en in België beginnen we al met de derde schutting aan Kain. De twee schuttingen daarvoor bestaan uit 85 meters, waar we dus niet bij kunnen (of mogen). Oudenaarde is de eerste sluis die in een keer groen staat. En aan Asper krijgen we zelfs ongevraagd groen: boven de sluis is geen plaats meer om te overnachten, dus ondanks het late tijdstip móeten we afschutten van de sluismeester. Om dan alsnog twee breed te moeten vastmaken. reactie


Om veranderingen op deze pagina in de gaten te houden hebt u drie opties
RSS 0.92 Feed twitter
Pagina toevoegen aan favorieten
print-versie